Servel część 2

Czarna Shelby GT500 skończyła swą trasę na końcu osiedla przy nowo budowanym domku jednorodzinnym. Nadchodził wieczór, słońce powoli opuszczało nieboskłon zalewając osiedle pomarańczowym blaskiem. Para łowców wysiadła z wozu. Posesja wyglądała jak plac budowy. Wszędzie walały się worki z zaprawą, narzędzia, płachty oraz dziesiątki różnych innych materiałów. Dom był w stanie surowym. Ściany były gołe, nieotynkowane, drzwi nie było, okna też jeszcze nie zostały zamontowane. Jedynym finalnie skończonym etapem był dach. Przed wejściem usypana była górka z piasku.

- Chris patrz. – Chowie ostrożnie podeszła do kupki sypkiego materiału i sprawdziła co to naprawdę jest.

-To nie jest piasek. Wygląda mi to na czerwoną glinę… dość specyficzną. Po roztarciu zostawia mocne czerwone ślady. – Dłonie Chowie wyglądały jak po rzezi na niewinnym stworzeniu. Z łatwością można było pomylić glinę z krwią.

- Czyli to nie krew była na parapetach a glina. – Chris odbezpieczył pistolet. – Pilnuj się. Możliwe, że tu mają swoje gniazdo. – Ostrożnie rozpoczęli badanie domu. Przedpokój prowadził przez całą długość domu aż do drugiego wyjścia. Pomieszczenie po lewej stronie, które zapewne miało stać się salonem było puste. Prócz kilku worków z zaprawą i kilkoma deskami nie było tam nic. Wysoki krzyk przeszył powietrze. Tylko jedna osoba potrafi wydobyć z siebie taki pisk… Chowie! Chris szybko wrócił do przedpokoju i ruszył w stronę dźwięku. Trafił do pokoju oddalonego kilka metrów od salonu. Pokój był mały i lekko zaciemniony. Łowca zauważył leżącą na podłodze towarzyszkę, szarpiącą się z małym szarym stworzeniem. Bez namysłu otworzył ogień. Dwie kule trafiły potwora odpowiednio w krzyż i podstawę czaski. Ciało zastygło bez ruchu.

- Chowie! Nic Ci nie jest? Nie ugryzł Cię? – Pokonanie dystansu dzielącego go od kobiety zajęło mu mniej niż trzy sekundy

- Nie nic. Dałam się zaskoczyć. Potwór przybrał wygląd Neila. Nie byłam w stanie go zaatakować. Przeklęte Selvery. Na szczęście nie zdążył mnie ugryźć. A dużo nie brakowało. Nawet nie dobyłam noża. Dzięki. – Łowczyni wstała o własnych siłach. Tym razem miała więcej szczęścia niż niejedna matka. Gdyby nie drugi łowca ta przygoda mogłaby się już zakończyć.

- Chowie chodź się pobawić. – W ciemnym przedpokoju stał Barry. Jego popielate włosy sięgały do ramion. Od ich ostatniego spotkania minęło już sześć miesięcy. Miał tam pozostać aż do ukończenia czternastego roku życia. Postać stojąca w pomieszczeniu miała około dziesięciu lat.

- To nie jest nasz chłopiec Chris. – Mina łowczyny ukazywała ogromną troskę oraz strach. W dłoni mężczyzny błysnął wypolerowany pistolet.

- Wiem. – Potwór skoczył w stronę Chowie. Nim pokonał połowę odległości dzielącej go od kobiety padł strzał. Selver stracił życie. Martwa postać wylądowała nieopodal nóg Chrisa. Zapadła cisza. Łowcy podjęli sprawdzanie domu. Reszta pomieszczeń na parterze była pusta, podobnie jak pokoje na pierwszym piętrze. Para postanowiła wyjść na posesje.

-Nigdzie nie ma wejścia do piwnic.- Chowie przeszukała wzrokiem ogród.

-To nowy dom wiec wejścia do piwnic mogą się znajdywać na podwórku.

-Możliwe. – Myśliwi przez ponad godzinę przeczesywali teren dookoła domu. Bezskutecznie… Towarzyszył im księżyc, który niedawno rozpoczął swą wędrówkę po niebie.

-Chowie! Mam coś! – głos mężczyzny przepełniało podniecenie. Pod stertą liści znajdował się właz, drzwiczki były zabezpieczone kłódką. Kilka uderzeń kamieniem zniszczyło zabezpieczenie. Okropny smród uderzył po nozdrzach bohaterów. Dwa snopy światła wydobywające się z latarek łowców rozświetliły piwnicę. Piwnica by średnim i ciemnym pomieszczeniem. Pod prawą ścianą stały dwa rzędy klatek, dokładnie dwanaście sztuk. Ponad połowa była zajęta była zajęta przez dzieci. Naprzeciw nich znajdowała się jeszcze jedna, większa klatka. Zajmowała ją kobieta, na oko po czterdziestce, leżała zwinięta w pozycji embrionalnej. Spała. Po przeciwnej stronie stał stół z narzędziami, a na środku pomieszczenia stało krzesło, a na nim siedziała dziewczynka. Mała blondynka w wieku około ośmiu lat. W jej włosach było widać skrzepy krwi. Nad jej głową znajdowała się żarówka. Dziewczynka była przypięta do krzesła skórzanymi pasami, na karku widniał ślad po ugryzieniu.

- Identyczna rana jak u Samanty. –W chwili gdy Chowie mijała siedzącą postać, ta poruszyła się.

- Nie rób mi krzywdy !- Krzyk dziewczynki obudził dzieci w klatkach.

- Spokojnie mała, nikt Cię nie skrzywdzi. – Nim Chris skończył zdanie mała blondynka zaczęła płakać.

- Ona znowu tu przyjdzie! Będzie nas bić a potem nas ugryzie! Jestem następna! – Płaczu dziecka nie dało się już powstrzymać.

- Kto przyjdzie? Patrz na mnie! Spokojnie… Kto ma przyjść? – Drzwi od piwnicy otworzyły się z hukiem.

- Ona! To ona ! – Krzyk blondynki wypełnił pomieszczenie. W drzwiach stanęła kobieta o czarnych sięgających ramion włosów. Była niewiele wyższa od Chowie, ale znacznie niższa niż Chris.

- Panna Jackson. Troskliwa pracownica opieki społecznej. A raczej jej sobowtór. Selver. Ciągle się zastanawiałam co was przywiało akurat tutaj. Pierwszy wasz atak, nieładnie uprowadzać ludzi. Teraz będziemy musieli się pożegnać. W tym świecie nie ma miejsca dla demonów. – Chowie dobyła sztyletu, który leżał ukryty w cholewie buta. Srebrna finka ze znakami runicznymi. Jedyne ostrze mordujące demony. W tym samym czasie Chris odbezpieczył broń palną i obydwie lufy wycelował w stojącego w wejściu potwora.

- To mnie nie zabije. Jestem nieczuła na broń i srebro. Możecie próbować do woli. – Podmieniec ruszył do ataku. Jednym susem pokonał pół odległości dzielącej go od łowców. Salwa pocisków zalała pędzącego stwora. Kule przeszyły Selvera bardzo poważnie go raniąc, jednak przeciwnik nie okazał nawet grymasu bólu.

- Mówiłam wam, że to na mnie nie działa. Spróbujcie czegoś innego. – Jednym uderzeniem odtrąciła Chrisa, który z impetem uderzył o ścianę po prawej stronie. Bezwładnie osunął się na stół z narzędziami, który załamał się pod jego ciężarem. Chowie zawirowała z ostrzem w dłoni skacząc obok potwora niczym kotka w tańcu z jeżem. Nie potrafiła dosięgnąć podmieńca. Stwór jednym manewrem wyminął lecące ku niemu ostrze, łokciem trafił w mostek Chowie pozbawiając ją oddechu. Jedną dłoń zacisnął na jej gardle i uniósł ją na wysokość własnych oczu. Łowczyni dusząc się zaciskała dłonie na przegubie agresorki. Padł strzał, potwór przyklęknął na jedno z kolan wypuszczając kobietę.

- Uciekaj na dwór! Ja się nim zajmę. – W dłoni łowcy pojawił się kanister. Szybkim ruchem oblał potwora. Na powstałą stróżkę paliwa rzucił zapałkę. Stwór zaczął się palić. Okropny krzyk i smród wypełniły małą piwniczkę. Potwór szybko zmienił się w kupkę popiołu. Łowca z trudem wydostał się z piwnicy.

- Potwór już jest martwy? – Chowie z trudem łapała powietrze. Siny ślad wokół jej szyi ciągle przypominały o przeżytym niedawno horrorze.


- Z tego co ja wiem gdy zabije się matkę to giną też jej dzieci. Dlatego wszystko powinno wrócić do normy. Pora uwolnić dzieci i zakończyć ten koszmar. – Wspólnie wrócili do piwnicy gdzie czekały na nich przestraszone pociechy. 

W Hurtsville w końcu zapanował spokój. Tydzień po tragicznych wydarzeniach do przedmieścia dużego miasta wróciła harmonia. Dzieciaki znowu radośnie bawiły się na placach zabaw, matki wychodziły wraz z dziećmi i każdy starał się zapomnieć o dziwnych wydarzeniach. Dla rodzicielek uprowadzonych dzieci zostało zorganizowane szkolenie, na którym łowcy wytłumaczyli kobietom co się stało oraz to jak przeciwdziałać gdyby, którekolwiek z dzieci zaczęło się dziwnie zachowywać. Po wyjściu z budynku gdzie odbywało się spotkanie łowcy ruszyli w stronę stojącego mustanga.

- Dawno nie byliśmy u Barrego. – Widok zachodzącego słońca pobudził uśpione troski Chowie.

- Racja. Może odwiedzimy go teraz? – Chris wykrzesał jeszcze jeden uśmiech. Zdarzenia minionego tygodnia wyczerpały mężczyznę do zera. Jedyne o czym marzył to prysznic i sen. Bardziej niż tego pragnął zobaczyć jeszcze jeden szczery uśmiech swojej kobiety. Te chwile budziły w nim chęć do walki i do życia. Kobieta kiwnęła głową.

- Najpierw jedziemy do motelu. Jutro ruszymy do naszego chłopca…

Servel

Słońce chyliło się ku zachodowi. Pod dom państwa Smith podjechał czarny samochód. Typowy muscle car. Przedmieścia każdego dużego miasta miało w sobie tą uwodzącą nutkę spokoju. Z auta wysiadł chłopczyk, na oko miał osiem, może dziewięć lat.  Czarne włosy, jasnoniebieskie oczy, wąskie usta i  zgrabny nos. Obok niego pojawił się prawdopodobnie ojciec. Byli bardzo do siebie podobni. Te same oczy, kości policzkowe, oraz włosy. Syn był młodszą kopią ojca. Jedyne co przypominało matkę to usta.

- Cześć Samanta. – Widok tego mężczyzny zawsze zmiękczał jej serce. Osoba, z którą spędziła ostatnie dziesięć lat swojego życia. Wspomnienia wróciły.  Był taki jakiego go zapamiętała. Wysoki, przystojny, ogolony. Koszula i jeansy dodawały mu osobliwego uroku.

- Cześć  James. Dzięki, że go odwiozłeś.

- Nie miałem wyjścia. Neil zrobił scenę. Zawsze miał wybujałą wyobraźnię. To przez telewizję. Za nic nie chciał wejść do domu. Chodź tu łobuzie tatuś chce się pożegnać. – Mężczyzna mocno przytulił syna.

- No dobra to by było na tyle muszę jechać. – James wsiadł do swojego auta, wyjechał z podjazdu i po chwili dało się widzieć tylko tylnie czerwone światła forda. Samanta pochyliła się nad synem.

- Skarbie dlaczego nie chciałeś zostać u taty?

- Bo tam są potwory. Widziałem jednego ! – Twarz dziecka wykręcił grymas strachu. Samanta mocno przytuliła chłopca.

- Już spokojnie. Nie ma żadnych potworów. A na pewno nie ma ich u nas…

-Ehh znowu zacina się okno nad garażem. Niedawno wymieniałem zawiasy wiec dlaczego nie chce działać… Drabina… zaraz naprawię to cholerstwo…

Drabinka stała nieopodal  garażu, oparta o boczną ścianę domu. James szybko przyniósł potrzebne narzędzia i po chwili reperował zepsute okienko. Czując jeszcze echo emocji z przeżytego dnia, mężczyzna nie potrafił się skupić na swojej czynności. Upuścił młotek, który z łoskotem uderzył o asfalt. Mężczyzna soczyście zaklął po czym zaczął schodzić. Po pierwszym stopniu drabinka się zachwiała. Strach sparaliżował mężczyznę. Po chwili drabina, pchana niewidzialną siłą runęła na ziemię przygniatając mężczyznę…

- Co Ci się udało znaleźć Chowie? – Kubek kawy był pierwszą dobrą rzeczą, która go dziś spotkała.

- Nic nadzwyczajnego. Jedna informacja mnie nurtuje w Hurtsville zginęło trzech mężczyzn. Wygląda to na zwykłe wypadki. Jeden mężczyzna spadł z drabiny, inny wpadł na piłę. A trzeci zleciał z dachu. Niby nic nadzwyczajnego ale kto ginie od upadku z półtorej metra. – Kobieta przeglądała Internet w poszukiwaniu pracy. Z tego się utrzymywali. Jeździli od stanu do stanu szukając dziwnych przypadków. Za większością stały demony, chociaż różnie się zdarzało.

- Może uderzył głową o ziemię, pęknięta podstawa czaszki i śmierć? – Oczy łowcy ukazywały wielkie zmęczenie. Ostatnia misja okazała się fiaskiem. Pięćset kilometrów przebytych nadaremno. Ratował ich tylko fundusz anielski. Warunek był prosty. Od każdej rozwiązanej sprawy dostawali dziesięć tysięcy. Pieniądze wystarczały na broń, paliwo, jedzenie i ewentualne zakwaterowanie. Taka była cena jego współpracy z diablicą. Archanioł odebrał mu większość przywilejów zostawiając tylko odporność na choroby.

- To nie wydaje CI się podejrzane? Nagle ginie trzech mężczyzn w spokojnej dzielnicy. Może się mylę ale sprawdzę jeszcze ich dane… Jest mam. Wszyscy byli rozwodnikami. Każdy z nich ma przynajmniej po jednym dziecku. I co ciekawe dzieci są w wieku od sześciu do dziesięciu lat. To już chyba trochę dziwne prawda? Pozatym to tylko dwadzieścia kilometrów na południe. – Diablica polująca na demony. Los uwielbia paradoksy. Chowie była silną kobietą, gdy zrozumiała, że nie może już dłużej się ukrywać przed łowcami poddała się rytuałom oczyszczenia. Stała się zwykłą kobietą, nie przejawiającą już żadnych zdolności. Dla demonów jest tylko zwykłym człowiekiem. Oddzielenie demonicznej części duszy Chowie nie było prostym zabiegiem, ale na szczęście skończyło się pomyślnie.

- Zainteresowałaś mnie. Zbieramy się. Widziałaś może kluczyki?

- Detektyw Terranova i detektyw  Frankwood. Chcielibyśmy zadać pani kilka pytań w związku ze śmiercią pana Smitha. – Odznaki z biura federalnego były genialnie podrobione. Jedna z zalet współpracy z boskimi siłami. Mogli podszyć się pod każdą organizację.

- Już rozmawiałam z policją na ten temat, tak wielu natrętów interesuje się śmiercią  Jamesa, że już nie chcę odpowiadać na żadne pytania.  – Czarna sukienka falowała na wietrze. Idealnie kontrastowała z jej długimi, sięgającymi bioder, blond włosami. Do mamy przybiegł synek.

- To ten potwór zabił tatę mówiłem Ci!-  Chłopczyk szarpał za sukienkę mamy.

- Neil! Do pokoju. Przestań opowiadać kłamstwa bo dostaniesz karę na telewizję… Proszę wybaczyć mój syn ma wybujałą wyobraźnie. – Karcące spojrzenie matki szybko ostudziło zapał chłopca.

- Czekaj, czekaj mały. O jakim potworze mówisz?

- Taki mały stworek, taki jak ja. Miał dziwne puste oczy i dużo zębów. Widziałem jak wchodził do garażu. Mówiłem tacie ale nie słuchał. A ja się bałem…

- Dobra mały nie będziemy Cię męczyć. –Chris sięgnął do kieszeni w kurtce – Tu ma pani mój numer, gdyby syn sobie coś jeszcze przypomniał proszę zadzwonić. Na razie nie mam więcej pytań. Dziękujemy za poświęcony czas. – Szybkim krokiem powrócili do stojącego niedaleko auta.

- Trzeba jeszcze sprawdzić miejsce wypadku….

Domek Jamesa Smitha byłby nie do rozpoznania gdyby nie taśmy policyjne, które były dosłownie wszędzie. Policjanci pilnujący miejsca wypadku bez problemu wpuścili federalnych.

- Dobra Chowie szukamy wszystkiego co może wskazywać na obecność demona. Przede wszystkim szukamy siarki. – Czujny wzrok wypatrywał wszelkich możliwych poszlak, niestety bezskutecznie. Stracili ponad dwie godziny przeczesując teren posesji. Znaleźli wielka plamę krwi na podjeździe i przewróconą drabinę.  Jeżeli jakiekolwiek ślady  obecności demona były na miejscu zbrodni, to zostały zatarte. Łowcy powrócili do swojego samochodu.

- To bez sensu Chowie. Nie ma niczego, co wskazywałoby na działanie demona. Chodzimy we mgle. Może to faktycznie wypadki?

- Możliwe. Ale wróćmy już do motelu bo jestem wykończona.

Ze snu wyrwał go dzwonek telefonu. Nie ma to jak przyjemny poranek. Zegarek wskazywał siódmą rano, ale po ostatnich tygodniach mógłby przespać nawet kilka dni. Dwadzieścia minut po telefonicznym zawiadomieniu panny Smith łowcy byli w pobliskim parku.

- Wzywała nas pani. Co się stało? – Chowie nadal była zaspana, mimo to dzielnie stawiała czoła trudom kolejnego dnia.

- Może to głupie, ale dzieciaki z okolicy się pozmieniały. Mój Neil też. Zawsze biegał, bawił się z dziećmi a teraz nic. Siedzi sam na huśtawce. Jeszcze ta wczorajsza wizyta opieki społecznej. Ta kobieta chyba nigdy nie da mi spokoju. Wezwałam państwa bo mój syn wczoraj wyszedł pobawić się z dziećmi z sąsiedztwa, a przyprowadziła go owa dziwna pani…

- Może pani podać jej rysopis? – Chris wyciągnął z kieszeni malutki notes i długopis. Każda informacja może być cenna. Nawet jeśli to tylko przypadkowa osoba

- Nazywała się Teresa Jackson. Pracuje w opiece społecznej. Wyższa ode mnie, przeraźliwie chuda, czarne włosy sięgające do ramion.

- Dziękuję. Proszę kontynuować. – Wszystkie informacje zostały skrupulatnie zapisane w małym notesie.

- Na czym to ja … A tak. No i przyprowadziła mi moje dziecko a Nail stał się jakiś cichy. Nic nie opowiadał tylko gapił się przez okno na ludzi. Na kolację zjadł o wiele więcej niż zwykle i jeszcze mówił, że jest głodny. Ale nie to jest najgorsze. Przez dom poruszał się praktycznie bezszelestnie. Zaczynam się go bać. Dziś też jest jakiś inny.

- Proszę się nie bać. Ojciec mu zginał może to szok po wydarzeniowy? –

- Panno Frankwood ale to nie jest przybite dziecko. Chodzi uśmiechnięte, ciągle chce by się z nim bawić, by dać jeść. Wymaga o wiele więcej uwagi. Rano gdy się obudziłam spał koło mnie. A nigdy wcześniej tego nie robił. To nie jest normalne.

- Na razie pani nie możemy pomóc, ale gdy tylko coś ustalimy na pewno panią poinformujemy. Może dzieciak potrzebuje więcej uwagi a za maską radości kryje się jego smutek. Póki co dziękujemy za rozmowę pora wracać do obowiązków służbowych. Dziękujemy za te informacje. A i jeszcze jedno. Gdzie syn ma pokój?

- Na piętrze nad garażem. A czy to ważne? – Samanta stała zdezorientowana. Pytania detektywów i obecna sytuacja nie rokowała niczego pomyślnego.

- Nie, skądże. Tak tylko spytałam – Chowie wysiliła się na jeszcze jeden uśmiech. Gdy tylko łowcy oddalili się od matki zauważyli jeszcze trójkę dzieci, które wpatrywały się w „detektywów” tępym wzrokiem.

- Widzisz to Chris? To nie jest normalne zachowanie ośmiolatków.

- Racja, ale nic na to nie poradzimy. Może jeszcze raz obejrzyjmy dom Jamesa. Może przeoczyliśmy coś ważnego.

- Wątpię. Sprawdziliśmy wszystko. Może obejrzyjmy dom Samanty?

- I co chcesz tu znaleźć Chowie? Dom jak każdy inny. – Dochodziło południe, słońce prażyło niemiłosiernie. Posesja była dobrze utrzymywana, trawnik ładnie przycięty a na bocznej ścianie garażu wisiał kosz do gry. Przeciętny dom z przedmieścia.

-Szukamy wszystkiego co może nam się przydać. Zaglądnij wszędzie, pod każdy kamień. Może coś się uda znaleźć. – Minuty mijały a dwójka łowców przeczesywała całą posesję. Nie odważyli się wejść do domu.  Chowie została przy froncie domu, a Chris sprawdzał ogród za domem. Oprócz masy krzaków, udało się odnaleźć szopę na narzędzia. Wszystko było pozamykane. Ani ogród, ani tylne ściany nie nosiły śladów krwi albo uszkodzeń. Łowca usłyszał kroki osoby zbliżającej się do niego. Odruchowo sięgnął po ukryty nóż w cholewie buta.

- Chris spokojnie to tylko ja. Chodź szybko. Mam coś. – Chowie pomaszerowała ku frontowi domu. Kucnęła niedaleko parapetu, obok drzwi frontowych.  Na ścianie było widać czerwony ślad. – Krew. To już się robi dziwne. Nie widziałam by chłopiec był ranny.

- Ja też nie. Młody dobrze wyglądał. Może faktycznie lekko zawieszony ale poza tym było okej.

- Dobra już coś mamy. Teraz się rozdzielmy. Podrzuć mnie do hotelu pogrzebię po Internecie może znajdę jakieś wzmianki o dziwnych wypadkach w okolicy. A ty  sprawdź domy tych dwóch dzieciaków, którym też zginęli ojcowie. Może też coś znajdziesz. Szukaj czerwonych śladów.

- No dobra, to pora brać się do pracy.

- I jak Chris znalazłeś coś? – Pokój w którym się zatrzymywali był pozbawiony wszelakich wygód. Nie pozwalał na to ich budżet. Duże podwójne łóżko, stół, dwa i pomieszczenie sanitarne to było wszystko na co mogli sobie pozwolić.

- Tak jak myślałaś. Na wszystkich trzech domach są ślady krwi. W różnych miejscach, ale są. Nigdzie nie było śladu siarki. Ehh jestem wykończony. Cos jest do jedzenia? – W jego stronę poszybowało opakowanie z cheesburgerem.  – Kochana jesteś.

- Wiem. A teraz słuchaj. Z tego co wygrzebałam w sieci to czterdzieści cztery lat temu miało miejsce parę wypadków. Niby nic takiego ale wszystkie wydarzyły się na przestrzeni tygodnia. Było osiem zgonów. Umierali tylko mężczyźni, którzy się rozwiedli. Co ciekawe od ostatniego morderstwa nie minęło dwa miesiące jak zaczęły umierać byłe żony tych mężczyzn a dzieci zaginęły w niewyjaśnionych okolicznościach.  Do dziś nie udało się je znaleźć.

- To już coś nam mówi.  Seryjny morderca? – Mówienie z pełnymi ustami nigdy nie było prostym zadaniem.

- Wątpię. Cała akcja trwała jakoś cztery miesiące potem się uspokoiło. Poszperałam w demonologiach ale nic specjalnego nie znalazłam. Chcesz coli?

- Zawsze. No dobra to jedyne co wiemy. Jest już późno chodźmy spać. Resztą zajmiemy się jutro.

- Neil daj spokój. Zjadłes już kolację, zapiekankę i mini pizzę. Gdzie ty to mieścisz?

- Mamo ale jestem głodny. Co jemy?

- Już nic nie jemy jest dwudziesta trzecia.

- To chodź się pobawić mamo.

- Neil przerażasz mnie. Idz już spać. – Dzieciak w końcu się poddał i z obojętną miną ruszył po schodach do swojego pokoju. Zrezygnowana Samanta udała się do łazienki. Ze strachu przed dzieckiem zamknęła drzwi. „Z tym dzieckiem dzieje się coś złego”… Prysznic. To wszystko czego jej było potrzeba. W lustrze zauważyła lekko zaczerwienioną skórę. Używając drugiego lusterka znalazła ranę na lewym barku, niedaleko kręgosłupa. Rana była kulista, okrąg wyznaczały dziury po zębach z większym otworem w środku. Kobieta pełna przerażenia weszła pod prysznic. Zmywała z siebie trudy ,smutki mijającego dnia oraz rozmyślała nad dziwną raną . Łup. Coś uderzyło w drzwi od łazienki. Łup. Ponownie.

- Mamo wpuść mnie!

- Nie teraz kochanie kąpie się. – Strach ściskał żołądek matki Neila.

- Mamo wpuść mnie! – Uderzenia stawały się coraz częstsze. Drzwi napierały na framugę z coraz większą siłą.

- Jeszcze chwila kochanie! – Kobieta rozpoczęła poszukiwania telefonu. Numer do Chrisa… Karteczka została na dole.  Chłopiec coraz głośniej zaczynał krzyczeć, rozkazując mamie by ta wpuściła go do łazienki. Nagle wszystko ucichło, równie gwałtownie jak się rozpoczęło. Zadzwonił dzwonek od drzwi. Po chwili irytujący dźwięk dzwonka ponownie rozebrzmiał w domu. Samanta otworzyła drzwi od łazienki, chociaż wymagało to od niej ogromnej uwagi. Nigdzie nie było widać Neila. Okazało się, że dzwonił sąsiad zdziwiony nocną awanturą. Uspokojony Tommy wrócił do siebie. Gdy tylko mężczyzna się oddalił pojawił się Neil.

- Chcę lody. – Tajemniczy uśmiech chłopca przyprawiał o ciarki na plechach.

- Dobrze, idź się ubierz pojedziemy po lody do marketu. – Matka wymusiła kolejny uśmiech. Wszystko musiało wyglądać naturalnie by jej chory plan się powiódł. Kilka długich minut później Neil siedział już na tylnym siedzeniu. Gdy Samanta ustawiała lusterko, przypadkowo skierowała je na dziecko. Jej oczom ukazał się potwór. Istota, która przypominała jej synka, lecz była pozbawiona oczu, a usta przybrały owalny kształt i były naszpikowane ostrymi zębami. Z ust wystawał też język w kształcie rurki. Matka szybko odwróciła głowę patrząc na małego chłopca. Wszystko było normalnie. Nie zwracając uwagi na lusterko zmieniła jego kąt nachylenia. Już nie patrzyła na synka, jak to miała w zwyczaju. Lusterko odbijało obraz podsufitki. Za bardzo bała się potwora. Ruszyła powoli, kierując się ku centrum miasta. Zamiast na obwodnicy skręcić w prawo, w drogę wiodącą ku centrum skręciła ostro w lewo w kierunku stawu.

- Mamo gdzie jedziemy? – Głos z tyłu nadal przypominał głos małego, niewinnego chłopca.

- Po lody skarbie. – Kobieta starała się utrzymać miły i przyjazny ton wypowiedzi. Zatrzymała się przed samym stawem na pochylni. Zaciągnęła hamulec ręczy i zrzuciła bieg.

- Mamo dlaczego się tu zatrzymaliśmy? – Kobieta otworzyła swoje drzwi. Dzieciak siedział przypięty do fotelika w taki sposób, że nie był w stanie ruszyć rękoma.

- Wszystko będzie dobrze Neil.- Kobieta wychodząc z auta zwolniła hamulec. Auto zaczęło się toczyć powoli ku wodzie. Dziecko z obojętnym uśmiechem patrzyło się na swojego mordercę. Samochód zanurzył się w wodzie i Neil zniknął w otchłani.  Matka wróciła do domu po dwóch godzinach od wydarzenia. Wchodząc do domu płakała. Dręczyły ją wyrzuty sumienia. W końcu zabiła swoje jedyne dziecko. Została sama, a cała jej siła do życia spoczywała na dnie pobliskiego stawu. W domu panowała ciemność i cisza. Kobieta słyszała jedynie swój własny oddech, bicie serca oraz odgłosy płaczu. Znała dom jak własną kieszeń. Minęła schody wiodące na piętro i skierowała się ku kuchni. Wchodząc do salonu usłyszała dziwny dźwięk dobiegający z kuchni. W słabo oświetlonym pomieszczeniu zauważyła zarysy jakiejś postaci. Coś jakby dziecko. Zapaliła światło i jej oczom ukazał się straszny widok. Na barowym krześle siedział Neil, z jego ubrania kapała woda, był cały przemoczony. Siedział odwrócony do niej plecami. Powoli się odwrócił i z obojętnym uśmiechem powiedział:

- Mamo, ja chcę lody. – Kobieta nie wytrzymała. Z krzykiem uciekła z domu, zachowując się na tyle przytomnie by przy wyjściu złapać za torebkę. W środku była karteczka i telefon.

- Rana po ugryzieniu. Tylko jeden demon zostawia takie rany.- Chowie zabandażowała szyję rannej kobiety, dezynfekując rany aloesem. – Już wiem co atakuje to miasteczko. To są Servely. Demony, które podszywają się pod różne osoby i wysysają płyn mózgowordzeniowy. Dzieciaki przetrzymywane są w odosobnieniu z matką demonów. Służą jej za pokarm a ona składa nowe jaja. Wyjątkowo paskudne stworzenia. Przeważnie chowają się po opuszczonych budynkach albo pod ziemią. – Po przyjeździe łowców nigdzie nie było widać małego Neila. Dom był naprawdę pusty. Chris z przyzwyczajenia wziął butelkę wody święconej, dwa pistolety oraz obrzyn. Naboje w pistoletach miały diamentowe trzony a w strzelbie były wypełnione solą.

- Wiesz jak je najprościej zabić? Jakieś słabe punkty?- Chris czyścił przyniesione przed chwilą noże. Nie miał ich dużo, ale był z nimi bardzo związany. Nie raz stal i srebro ratowały mu skórę.

- Z tego co wiem boją się ognia. Ale jak to nie zadziała po prostu je rozstrzelamy.  A i najważniejsze. Trzeba złapać matkę miotu. Gdy ona umrze, zginą wszyscy. A jeśli nie, to zrobimy im małą krucjatę. Samanto nie wiesz przypadkiem czy w okolicy jest jakiś opuszczony budynek?

- Nie ma tu nic opuszczonego. Wszystko jest nowe. Chociaż… Jeden budynek jest w fazie budowy i od kilku tygodni nie było tam robotników…

Koniec części pierwszej 

List

 Droga Natalio!

Dziękuje za Twój ostatni list. U mnie wszystko w porządku, zdrowie dopisuje jednak po głowie nadal kluczy mi pewna historia. Pisałem Ci o niej w ostatnim liście i prosiłaś bym rozwinął wątek. Jeżeli pozwolisz przejdę do opowiadania:

Światło z żarówek było wystarczająco jasne by oświetlić cały korytarz. Monotoniczne brzęczenie świetlówek było miarowe i wygrywało swoistą muzykę, w której mieszał się strach i nadzieja. Te mury widziały wiele. Wiele historii odbyło się na Sali operacyjnej. Korytarz był naocznym świadkiem wielu rodzinnych dramatów jak i wybuchów euforii. Niestety ściany milczą. Co jakiś czas w tym małym szpitalu przewijały się podobne historię. Rodzice jak zawsze siedzieli na ławce w poczekalni odliczając upływające sekundy. Sekundy, które wzmagały niepokój, strach i nadzieję. Ostatnią historię, opowiedział mi pewien lekarz. Przeprowadzał transplantacje serca, bardzo trudny zabieg , ale nie o tym tu mowa. Ponoć dawca pojawił się dość niespodziewanie i w niejasnych okolicznościach, lecz był to jedyny ratunek dla umierającego powoli  17 letniego chłopca o imieniu Maciek. Gdy tylko organ okazał się zdatny do przeszczepu lekarze przystąpili do pracy. Rodzice czekali w napięciu. Mijały godziny, jedna za drugą, zegarek nieubłaganie parł do przodu. Udało mi się spotkać mamę chwilę przed zakończeniem zabiegu. Dla zabicia czasu opowiedziała mi historię tego „organicznego cudu”. Widać było jak smagają nią emocje i typowy „moralniak”. W zasadzie stało się dobrze, że znalazł się organ. Za każdym narządem stoi śmierć, ale mimo wszystko może uda się uratować jeszcze jedno istnienie. Czerwona lampka zgasła. Zapaliła się zielona oznaczająca koniec operacji. Stanąłem z boku obserwując zafrasowaną parę i lekarza. Cały fartuch we krwi, oczy zmęczone od ostrego światła. Mówił coś cicho i niepewnie. Kobieta miała łzy w oczach, mężczyzna uścisnął dłoń lekarzowi po czym mocno przytulił żonę. Po kilku minutach z Sali operacyjnej wyjechało łóżko z młodym chłopakiem. Kroplówki ciągle były przypięte do jego ciała i wszystko rokowało pomyślnie. Tutaj kończy się moja wiedza. Więcej pary nie spotkałem, ani o nich nie słyszałem. Jeżeli znasz ich dalsze losy, albo chociaż się domyślasz jak mogły się one potoczyć odpisz mi w kolejnym liście.

                                                                                                       Pozdrawiam i tęsknie

                                                                                                                                       Mati

Odpowiedzialność

Widziałem ją idącą znad przeciwka. Była piękna. Długie brązowe włosy, owalna twarz, zielone oczy. Piękna figura. Czego chcieć więcej? Jesteśmy razem od pół roku.  Zuzia bo tak jej na imię niedawno skończyła 16 lat. Wszystko wyglądało idealnie. Przyjęcie u niej w domu, tort, odśpiewane sto lat, masa prezentów. Mimo tego, że jej rodzice nigdy nie należeli do bogatych osób zawsze starali się żyć na godnym poziomie. Ufali mi. Ze mną Zuzia mogła wyjść wszędzie. Wiedzieli, że jej nie skrzywdzę. Za bardzo się kochamy. Tego wieczoru jednak wszystko się zmieniło. Udaliśmy się na melanż. Sporo znajomych, alkoholu i marihuany. Chcieliśmy zaszaleć. Zmieszaliśmy wszystko. Obudziliśmy się rano bez ubrań. Na pościeli pełno krwi, Zuzia miała zakrwawione krocze. To co zdarzyło się tamtej nocy w tym momencie stało się dla nas oczywiste. Uznaliśmy, że ciąża jest niemożliwa, że to tylko jeden raz. Przez dwa miesiące nie wracaliśmy do tematu. Czas mijał szybko i szybko zapomnieliśmy o tamtych wydarzeniach. Jesteśmy młodzi czym się przejmować ? Dziewczyna wybrała się na okresowe badanie do ginekologa. Potem odebrałem od niej telefon. Jest w ciąży. Musiała mi to powtórzyć kilkukrotnie by to do mnie dotarło. To nie realne. Przecież oboje mamy szkołę. Mimo tego, że mam osiemnaście lat nadal się uczę. Matura przede mną. Jak my sobie poradzimy z dzieckiem? Spotkaliśmy się tam gdzie zawsze. Nad rzeką. Płakała. Nic nie chce powiedzieć rodzicom. To drugi miesiąc nie da rady usunąć dziecka. Są dwa wyjścia albo aborcja albo urodzi. Nie chce słyszeć słowa o aborcji. To zwykłe morderstwo. Mimo wszystko zapewniłem ją, że przejdziemy przez to razem. Chociaż miałbym rzucić szkołę i wyjechać za groszem. Zrobię to. Dla niej, dla dziecka, dla nas. Długo rozmawialiśmy. Odprowadziłem ją do domu. Gdy byłem już u siebie na drugim końcu miasta dostałem sms. „To nie ma sensu. Szkoda byś się męczył z dzieciakiem. Znajdz sobie inną dziewczynę. Ja odejdę”. Po raz pierwszy odbyłem maraton przez całe miasto. Mimo późnej pory przybiegłem pod jej balkon. Wyszła jej siostra i uświadomiła mi, że Zuzia nie będzie rozmawiać. Mimo wszystko udało mi się wejść do jej domu.  Leżała na podłodze po zażyciu całego opakowania środków nasennych. Po podłodze walała się butelka po alkoholu. Szybko zadzwoniliśmy na pogotowie, opisując zdarzenie. Karetka przybyła kilka minut po wezwaniu. Długo czekaliśmy w poczekalni. Przeżyła. Dziewczyna otrzymała płukanie żołądka i pomoc psychologa. Czasem jedna decyzja potrafi uratować życie. Bądź odpowiedzialny za to co robisz.

Wypadek samochodowy

Piękne wrześniowe popołudnie.  Właśnie wracałem z żoną z rodzinnego wyjazdu.

- Jacek zwolnij. – Moja żona jak zawsze pilnowała wskazówki prędkościomierza.

- Spokojnie Maju. Chcemy już być w domu czy nie? Jestem strasznie zmęczony. – Wskazówka przekraczała sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Minęliśmy jeden zjazd i przejście dla pieszych. Na następnej krzyżówce mieliśmy skręcić w prawo. Podczas skrętu przed maską pojawiła się postać. Czas zamarł. Jedyne co czułem to mocne wciskanie pedału hamulca oraz zaciśnięcie rąk na kierownicy. Widziałem jak osoba uderzyła głową w szybę tworząc na jej powierzchni bardzo dużego pająka.  Ciało poderwało się i z impetem wyleciało w powietrze. Hamulec skutecznie zadziałał. Wyhamowałem kilkanaście metrów dalej. Wszystko działo się jak na klatkach przerywanego filmu. Żona wybiegła z auta i udała się do poszkodowanego. Stwierdziłem że muszę odstawić auto w bezpieczne miejsce. Odjechałem kawałek, zaparkowałem i uruchomiłem awaryjne światła. Wybiegłem z auta zabierając ze sobą apteczkę samochodową.  Do poszkodowanego dobiegłem w ciągu kilku sekund.  Z ciała zostało bardzo mało. Worek połamanych kości. Opis martwego ciała do dziś nie mogę wyprzeć z umysłu. Nie wiedziałem co mam uczynić. Ktoś zadzwonił po pogotowie, druga osoba po policję. Zatrzymało się jeszcze jedno auto oferując pomoc. Pogotowie przyjechało bardzo szybko. Stwierdzili zgon na miejscu.  Policja przekazała sprawę na prokuraturę. Termin rozprawy przypadł dwa miesiące po wypadku. Nie mogę spać po nocach i nigdy nie wsiądę do auta. Przyszedł moment rozprawy. Odczytano akt oskarżenia według, którego spowodowałem śmiertelny wypadek, przekroczyłem prędkość i zbiegłem z miejsca zdarzenia. Na nic moje tłumaczenia, że przestawiłem tylko auto by nie spowodować dodatkowego zagrożenia. Najtrudniej było mi spojrzeć w oczy matki zabitego chłopaka. Dowiedziałem się, że miał 18 lat i wracał od dziewczyny. Czasem jedna decyzja zmienia całe życie. Zapadł wyrok 3,5 roku więzienia bez zawieszenia. Zostałem zaprowadzony po rozprawie do poczekalni. Długo nie czekałem. Po chwili przyszło po mnie dwóch policjantów. Zostałem zaprowadzony do radiowozu. Pierwsze dni w więzieniu nie były proste. Ciężko się odnaleźć w nowym środowisku. Dostałem możliwość pracy w ośrodku z ludźmi po wypadkach samochodowych. Każdego dnia żałuję tamtej chwili. Każdej nocy mam przed oczami rozwaloną głowę tego mężczyzny. Do dziś nie potrafię spojrzeć w lustro bez wstrętu dla samego siebie. Tak minęło już półtorej roku. Zostało mi jeszcze dwa lata odsiadki. Dwa lata niewoli oraz całe życie męczarni. Pamiętaj. Piętnaście mniej. Uratowało by życie. Nie popełnij tego samego błędu.

Zagadka

Mogę pozostać anonimowy.

Możesz nie zwrócić na mnie swojej uwagi

Zawsze będziesz czuł mój oddech na karku

Zawsze będę obok Ciebie.

Nigdy ode mnie nie uciekniesz.

Patrzę się na Ciebie gdy śpisz.

Kiedyś Cię ze sobą zabiorę w podróż, z której już nie wrócisz.

Czy już wiesz z kim rozmawiasz?

Tropiciel część 13

Połączenie między Granville a New Province istniało od dwudziestu lat. Stary Max, maszynista znał trasę jak własną kieszeń, tak jak występujące po drodze anomalia. Mgły zdarzały się po obfitym deszczu, jednak tak gęstą  widział po raz pierwszy w życiu. Nie było wyjścia, trzeba było zwolnić pociąg. Brak widoczności groził wykolejeniem a wtedy maszynista nie doczekałby emerytury w tym zawodzie. Skład sunął żółwim tempem przedzierając się przez osiadłą chmurę. Mimo potężnych reflektorów nie było widać absolutnie niczego. Coś zawyło. Niedaleko, troszkę po prawej stronie.  Wycie z pewnością nie należało do wilka. Odgłos był podobny do niczego. Skład się zatrzymał. Mimo prób starego Maxa pociąg nawet nie drgnął. Akumulatory odmówiły posłuszeństwa. Nie dość, ze dookoła składu panowała mgła to jeszcze rozległa się cisza przerywana wyciem leśnych zwierząt.

- Cholera. Jak zwykle musi się wszystko spieprzyć na mojej zmianie. Drugi raz w tym miesiącu. A mówiłem, że trzeba wysłać na warsztat bo się psuje to "nie bo po co?" Przecież nie trzeba, skład sprawny będzie jeździć ! By to cholera krótkofalówka nie działa… Gdzie ja położyłem telefon…

Do uszu prawie emerytowanego już maszynisty dotarł dźwięk, podobny do drapania złośliwej uczennicy długim pazurem bo zielonej tablicy.  Prawda była o wiele gorsza.  Drugi, bliźniaczy odgłos zabrzmiał po przeciwnym boku szynobusu. Pękła jedna z szyb na końcu składu. Do pociągu wpadł martwy wilk. Jego kark był skręcony a martwe oczy spoglądały na ogon. Jedna z kobiet wrzasnęła. Nim krzyk dotarł do osób na końcu pociągu przez przeciwne okno wskoczył mężczyzna. Wysoki sopran przecinał powietrze. Łowca niezbyt kulturalnie uciszył divę operową pożyczając jabłko od stojącej nieopodal staruszki. Kolejne okno zostało rozbite. Długie łapy złapały siedzącą przy oknie kobietę. Wszystko trwało ułamek sekundy. Kobieta z jabłkiem w ustach została wyciągnięta przez okno. Potwór był na tyle inteligentny, że nie wystawił swojej zdeformowanej głowy. Po kobiecie zostało tylko lekko nadgryzione jabłko.

Tropiciel część 12

Skład przemierzał trasę z nieco większą prędkością niż zwykle. Był opóźniony. Maszynista dokładał sił by maksymalnie zniwelować opóźnienie, jednocześnie przestrzegając przepisów. Ostatni kurs. Zmęczenie robiło swoje. Mężczyzna powoli przesunął dźwignię, zwiększając prędkość. W pociągu przebywało około pięćdziesięciu osób. Stary Max często zastanawiał się jakie są losy tych ludzi. Codziennie styrani wracali z pracy do domu ostatnim z możliwych kursów. Niektórych pasażerów widywał rano niewyspanych, zmęczonych i zniechęconych.  Konduktor od wielu lat nie był w dobrej formie. Na szczęście do końcowej stacji zostało już niewiele kilometrów. Skład gnał po torach a pasażerowie z niecierpliwieniem oczekiwali ostatniej stacji.

- Ogólnie jak dla mnie Ci ludzie mogą zginąć. – Diablica ukazała w uśmiechu swoje białe ząbki. Potargane włosy i odzienie dodawały jej specjalnego uroku.

-Nawet anioł potrafi wyrządzić zło. Mimo wszystko skoro tak bardzo zależy Ci na ich uratowaniu to odmień szynę. Tamci potrafili więc i Ty powinieneś to umieć.  – Rozwiązanie wydawało się proste. Wystarczyło odmienić proces. Anioły i demony to istoty z innego świata. Same wiedzą o sobie bardzo mało i uczą się swoich możliwości w każdej sytuacji. Mimo wysiłków Chrisa nic nie zadziałało.

- Nie potrafię. Widocznie mamy umiejętności specjalne. Niestety, transmutacja jest mi obca. Chowie potrafisz sprowadzić mgłę?

- Potrafię. Ale jest jeden minus. Mgła jest sygnałem dla demonów w pobliżu. Umowny znak o podaniu do stołu niewinnych ludzi.

- Możesz dla mnie sprowadzić mgłę?

Możliwe, że mnie znasz...

Kim jestem?

Może sumą przeżytych chwil?

Może osobą, która może osiągnąć wszystko?

Może jestem nikim?

Może to inni ludzie tworzą moje wnętrze?

Może ja kreuję rzeczywistość.

Może mam siłę, ale jej nie widzę.

Może mam wszystko, ale tego nie doceniam.

Kim jestem? 

Tropiciel część11

Teren był trudny do ogarnięcia. Szlak kolejowy wiódł przez las, przecinając strome zbocze. Chris szukał miejsca, które widział we śnie. Według tego co podawało radio na tej trasie ma dojść jutro do wypadku. Do zdarzenia, które wydarzyć się nie ma prawa. Trasę znał już na pamięć. Cały dzień jeździł pociągiem w tę i z powrotem, bacznie obserwując teren. Wiedział, że gdzieś na tym szlaku dojdzie do tragedii. Był jedyną istotą, która jest w stanie zapobiec nieszczęściu.

Prawdopodobnie znał już miejsce ucieczki sukkuba. Czekał w ukryciu. Gęste krzaki dawały mu dobrą możliwość obserwacji, jednocześnie idealnie go maskowały. Zegarek wskazywał dwudziestą pierwszą pięćdziesiąt. W oddali było widać światła nadjeżdżającego pociągu. Spokojny wieczór. Skład przejechał obok ukrytego bohatera ze sporą prędkością. Wygląda na to, że dziś nastąpiło opóźnienie. Las ożył. Drzewa zaczęły szeleścić mimo braku wiatru. Słuchać kroki, chociaż bardziej przypomina to szaloną ucieczkę. Jest. Diablica ucieka co sił w nogach. Za nią pędzą dwa anioły. Jeden z nich pobiegł dalej do przodu. Drugi zatrzymał się na moment. Wyrwał szynę kolejową. Trzymając ją w ręce zmienił jej strukturę. Z szyny powstał trójząb. Widocznie różne kasty aniołów mają specyficzne umiejętności.

Chciał przeciąć im drogę. Gnał tak jak i oni na złamanie karku. Widział jak Chole karkołomnie zmienia kierunek biegu w prawą stronę. Bardzo mu to odpowiadało. Dostrzegł pieczarę, niestety nie dobiegł tam pierwszy. Anioły zdołały go wyprzedzić. Prędko wyciągnął dwa półautomatyczne pistolety. Naboje nie były zwykłymi, ołowianymi, zaostrzonymi pociskami. Trzon był diamentowy. Struktura tego kamienia stanowiła więzienie dla dusz i tych dobrych, i złych.  Złośliwie naboje były nazywane „bramą do czyśćca”. 

Wszystko wyglądało jak we śnie. Ciemna pieczara utrudniała orientacje. Czuł jej strach. Kierowany tym uczuciem dotarł do przeciwległej ściany, trzymając obydwa pistolety w pogotowiu. Najpierw dostrzegł Chole, jej forma  zrobiła na nim spore wrażenie. Nie  posiadała innego ciała. Dookoła jej postaci pojawiał się czerwony cień, który był idealnie synchronizowany z jej ruchami ciała. Po chwili mara zniknęła. Wiedział, że dziewczyna zbiera siły. W tym momencie zauważył ruch po jej prawej stronie. Bez wahania wycelował w czarną przestrzeń. Strzelił. Kula dosięgła jednego z prześladowców. Błysnęło, zagrzmiało i na ziemi pojawił się mały kamyczek ze złotym wypełnieniem.  Upadł trójząb. Drugi z tropiących rzucił się na demonicę. Chwila spokoju pozwoliła jej nabrać siły. Szybkim uderzeniem posłała prześladowcę na ziemię. Soczysty kopniak zafundował niedoświadczonemu aniołowi kontakt ze sklepieniem jaskini. Ciężko upadł niedaleko złotego klejnotu. Bez chwili zastanowienia zerwał się, złapał klejnot i podjął bieg o życie. Kobieta nie pozwoliła mu na spokojną ucieczkę. Chwyciła trójząb i z całej siły cisnęła go w kierunku uciekającego anioła. Trafiła bezbłędnie. Szpikulce przebiły mężczyznę na wylot. Nie było słychać nawet jego krzyku. Martwe ciało uniosło się i zaczęło się przemieniać. W miejscu denata pojawiło się wiele piór i białych gołębi.

Tropiciel część 10

Obudził się z twarzą skierowaną ku podłodze. Kalendarz. Trzeba sprawdzić datę. Osiemnasty listopada. Dwa dni.

- Jedyne pociągi kursujące w tej godzinie to te z trasy Granville do New Province i powrotny.  

 Są takie dni kiedy wstajesz rano i wiesz, że dany dzień będzie trudny. Dzisiejszy dzień dla łowcy był, krótko mówiąc nie najlepszy. Obskurny dworzec nie poprawiał humoru. Informatorka podobnie. Wszystko wydawało się być pozbawione sensu.

- Pani chyba mnie nie zrozumiała. Chcę wiedzieć jaki pociąg kursuje na tej trasie między godziną dwudziestą pierwszą trzydzieści a w dwudziestą drugą trzydzieści. Jest mi to niezbędne. Proszę mi podać godziny wyjazdu danych składów.

- Są to ostatnie kursy wieczorne. Powtarzam. Nasz pociąg wyjeżdża z Granville o dwudziestej pierwszej trzydzieści. Na drugiej stacji będzie nie później niż o dwudziestej drugiej. Potem wraca. U nas na stacji powinien być planowo dwudziesta druga trzydzieści. Zrozumiał pan?

Melina była zaniedbaną salą produkcyjną. Kantorek gdzie się znajdywali aż prosił się o remont. Handlarz bronią patrzył na niego podejrzliwie.  Chris sprawiał wrażenie spokojnego chociaż było mu to wybitnie nie na rękę znowu gościć u starego Magnuma. Sytuacja była wyjątkowa.

- Jesteś pewien tego o co mnie prosisz Chris? 

 Mężczyzna wyglądał na emerytowanego wojskowego. Siwe, krótkie włosy, zmarszczki na twarzy, niebieskie, wręcz błękitne oczy. Nosił mundur. Wszystko wskazywało na dawną służbę w wojsku.

- Jestem pewien. Wiem, że to nie będzie łatwe, ale jest niezbędne. Pieniądze nie grają roli dostaniesz tyle ile chcesz plus coś ekstra. Potrzebuję to na jutro. Masz dwanaście godzin. Hojnie płacę a Tobie jest potrzebna kasa prawda? 

Znał odpowiedz.  Stary Magnum wydaje miesięcznie więcej pieniędzy na amunicję do broni  niż przeciętny mieszkaniec na opłacenie całego mieszkania. Weteran kochał strzelać.

- Będę tutaj jutro. Nie zapomnij. Te naboje nazywają się „ brama do czyśćca”. Na pewno zapamiętasz. Pamiętaj. Nie zepsuj tego.

Tropiciel część 9

- Sam zwierzchnik Ameretat zstąpił na ziemię by ze mną pomówić. Czym zasłużyłem sobie na taki zaszczyt? – Chris sprawiał pozory osoby zaskoczonej chociaż doskonale znał powód wizyty protektora.

- Kłamstwo i sprawianie mylnych pozorów nie przystoi aniołowi. – Przybyły mężczyzna był niski, na oko miał nie więcej niż 165 cm, proste czarne włosy sięgały mu do ramion a niebieskie oczy przeszywały Chrisa. Sprawiał wrażenie osoby, która przeżyła na ziemi nie więcej niż pięćdziesiąt lat, chociaż łowca wiedział, że jego gość był tysiące razy starszy niż się wydawał. Głos przybysza był melodyjny, iście radiowy.

- Wiesz dlaczego przybyłem do Ciebie tropicielu. Znasz swoje powołanie. Ostatnio wypuściłeś sukkuba żywego. To niedopuszczalne. Niezgodne z powołaniem. Mam nadzieje, że to ostatnia chwila słabości.

- Oczywiście. – Lekcja pokory. Wiedział że czeka go ostra reprymenda. Przeliczył się.  Jego cherubin nie rozwodził się nad wątpliwościami walki dobra i zła. Rozkaz był prosty. Bezwzględnie wyeliminować demona.

Kolejny raz ten sam sen. Koszmar męczył go od tygodni. Za każdym razem wyglądał tak samo.

Dwa anioły goniły ją po nieboskłonie. Wiedziała, że w powietrzu nie da im rady. Z jednym, niedoświadczonym dała by sobie radę. Z dwoma nie miała najmniejszych szans. Wylądowała między drzewami i rozpoczęła karkołomną ucieczkę po stromym zboczu. Tropiciele nie odpuszczali. W demonicznej postaci ściągała ich uwagę, jednak w ludzkiej skórze nie dała by im rady. Teleportacja nie wchodziła w grę. Nie miała już siły. Po lewej stronie za wykrotem zauważyła jaskinię. Bez wahania zmieniła kierunek biegu udając się do pieczary. Wiedziała, że musi postawić wszystko na jedną kartę. Pościg  był kilkadziesiąt metrów za nią wiec w biegu przybrała ludzką postać. Dopadła do groty Zapanowała cisza. Była pewna, że widzieli gdzie uciekła. Znalezienie jej to kwestia czasu. Zbierała energię. Może uda się jeszcze uciec.  W ludzkiej postaci szybciej kumulowała się moc. Jeszcze moment i uda jej się przenieść na drugi koniec świata. Zimno przeszyło jej ciało. Powoli spojrzała na swój brzuch. Z jego wnętrza wystawały trzy długie na łokieć kolce. Została przebita trójzębem. Świat zwolnił. Upadając widziała dwóch tropicieli z białymi skrzydłami. Ostatni widok w jej życiu. Kolejny sen. Wiadomości. Data wskazywała na dwudziestego października „Pociąg wykoleił się przy Ylinesad. Co dziwne po prostu brakuje kawałka torów. Pobieżne oględziny wskazują na kradzież szyn kolejowych przez złomiarzy. Co ciekawe wcześniejszy pociąg jadący tą samą trasą trzydzieści minut temu nie napotkał żadnych przeszkód. To były fakty o godzinie dwudziestej trzeciej. Specjalnie dla Granville Domesky”.

Tropiciel część 8

Vulnuse visne uratowało mu skórę już wiele razy. Sposób przyrządzenia był banalnie prosty do gotującego się mleka trzeba dodać przygotowany wywar z korzenia wrzosu, kory lapacho, owocu żurawiny, kwiatu nagietka i siężygronu. Miksturę należało wypić. U aniołów neutralizowała wszystkie skutki trucizn i zasklepiała rany a dla innych stworzeń była śmiertelna mieszanką. Do pomieszczenia dochodziły pierwsze promienie słońca gdy ciche echo teleportacji rozbrzmiało w budynku. Nikt nie zwrócił na to uwagi.

- Dlaczego mi pomagasz? – Jego głos był zimny, podobnie jak jego oczy.

- Trucizna działa. Powiedz mi gdzie masz leki bo inaczej zostaniesz odesłany. A przecież tego nie chcesz. – Kobieta uśmiechnęła się szeroko. Ubrana była w zwykłą koszulkę i jeansy a potrafiłaby zawrócić w głowie każdemu człowiekowi.

- Nie odpowiedziałaś na moje pytanie diablico.

- Wyda Ci się to głupie ale mamy podobny cel. Nie bądź podejrzliwy. Gdybym chciała Cię zabić zrobiłabym to już dawno temu. Co mam Ci dać by trucizna przestała Cię męczyć.

- W kuchni w pierwszej szafce jest mała skrzynka. Jest tam fiolka o napisie vulnuse visne. Zagotuj szklankę mleka wlej mieszankę i dobrze wymieszaj. Potem mi to podaj. W żadnym razie nie próbuj. Możesz od tego zginąć.

Ku zdziwieniu diablica chętnie poszła do kuchni i przygotowała napar. Lek tak jak przewidywał w mig postawił go na nogi. Po ranie została tylko szpetna blizna.

- Kim jesteś? Dlaczego mi pomogłaś? Dlaczego uratowałaś kobietę na przejściu? Dlaczego mi się śnisz? – Wyrzucił w końcu te pytania, które nurtowały go od wielu tygodni.

- Powoli nie wszystko naraz. Kim jestem? Nazywam się Chole. Demon z gwardii Cupiditas. Jedyna w pełni żeńska gwardia jaka istnieje w piekle. Ogólnie jest więcej gwardii…

- Dokładniej pięć. – Przerwał jej w połowie zdania. – Ira to gwardia gniewu. Bellum to grupa od wojny…

- A Homicidium to demony czerpiące dodatkową przyjemność z mordowania. Jest jeszcze grupa Plaga odpowiadająca za choroby i najpotężniejsza sekta Mortem. – Nie pozostała mu dłużna.

- Do niedawna najpotężniejszą gwardią było Bellum. Co się zmieniło? – Nowa informacja zupełnie zbiła go z tropu.

- Mało o nas wiesz tropicielu. Każda kasta czerpie dodatkowe przyjemności gdy ofiara będzie się bardzo bać przed śmiercią. Strach i krew to nasze pożywienie. Dodatkowo dla przykładu gdy sekta Bellum rozpęta wojnę czerpią z niej moc. Każda gwardia bierze dodatkowe korzyści z czynności, które ma w nazwie. Pojmujesz? A co do degradacji … Bellum wysłało za dużo demonów podczas ostatniej wielkiej wojny i teraz liżą rany.

- Powinienem Cię już dawno odstrzelić jak tego wilka w lesie.

- Pistolet masz koło łóżka. Jeśli chcesz zrób to. – Zniknęła zostawiając go sam na sam z wieloma myślami.

Tropiciel część 7

Chris obudził się zlany potem. Wskazówka zegara zatrzymała się na godzinie piątej piętnaście. Sekundnik odmierzał kolejne chwile do wschodu słońca. Mężczyzna usiadł na skraju łóżka, rozmyślając o swoim śnie. Łowca nie czuł jej strachu. Diablica złapana przez inne demony. Ironia losu. Jego skroń zaczynała intensywnie pulsować. Znajome uczucie strachu wypełniło jego wnętrze, chociaż epicentrum wskazywało na odległy o kilka kilometrów las. Przeczucie nigdy nie było mylne. Wyszedł z mieszkania, zamknął drzwi. Motor będzie za głośnym środkiem transportu. Chris ruszył w kierunku włazu dachowego. Kłódka wisiała przy łańcuchu. Wyjdzie było zablokowane, ale nie stanowiło to większego problemu. Anioł pewnie chwycił za kłódkę i mocnym szarpnięciem rozerwał mocowanie. Po chwili znajdował się już na płaskim dachu. Chwila koncentracji. Ból. Uczucie, którego nie sposób porównać do czegokolwiek. Blizny na jego plecach ponownie się otworzyły. Krew strumyczkiem popłynęła po plecach. W mgnieniu oka z pleców wyrosły dwa śnieżnobiałe skrzydła. Skóra przyległa do korzeni skrzydeł zasklepiając ranę. Grymas jego twarzy wskazywał że to uczucie nie należało do najprzyjemniejszych w jego życiu. Ostatnie co się zmieniło to kolor jego oczu. Z zimnych niebieskich oczu na zielone. Spokojnie podszedł do skraju dachu. Szybki skok i zaczyna się lot. Skrzydła machinalnie zaczęły pracować niosąc łowcę w wyznaczonym kierunku. Lot minął bardzo szybko. Las zbliżał się w bardzo szybkim tempie. Skroń pulsowała coraz mocniej. Lądowanie przebiegło bez problemu. Mgła jeszcze nie podniosła się z ziemi Nagle dało się słyszeć długi i przeraźliwy krzyk. Szybko udało się zlokalizować właściciela tego przeraźliwego głosu. A w sumie to o zostało z człowieka. Pierwszą znalazł rękę. W połowie odgryzioną. Kość ramieniowa wystawała ze stawu łokciowego. Rozstaw zębów łatwo sugerował na zwierzę o mocnym ścisku. Ta ręka została odgryziona i oderwana. Ślady krwi doprowadziły go do tułowia ofiary. Ciało leżało bez brakującej kończyny kilkanaście metrów od ramienia. Brakowało tylko głowy. Coś zaszeleściło w krzakach kilka metrów dalej. Chris odruchowo wyciągnął i odbezpieczył broń. Trwało to mniej niż mgnienie oka. Tupnął ostrzegawczo, ciągle celując w mały gąszcz. Zdezorientowany zając bardzo szybko zmienił kryjówkę. Kamień spadł z serca łowcy. Smród krwi przeważał w powietrzu. Warknięcie. Dobiegało zza pleców bohatera. Wilk zaatakował. Skrzydła nie zanikły, więc manewr nie był trudny. Mocne machnięcie skrzydłami i już znajdował się w powietrzu. Bestia nie spodziewała się takiego obrotu sprawy. Jej zręczność nie mogła dorównać zręczności anioła. Gdy zdezorientowany agresor wpadł w zarośla Chris wylądował, wyciągnął broń i czekał. Chciał się przyjrzeć domniemanemu demonowi. Nie zawiódł się. Z zarośli wyszła człekokształtna postać stojąca na dwóch tylnych łapach posiadała dziwnie wydłużony pysk. Oczy miał bardzo wąskie, prawdopodobnie bardzo słabo widział. Szpiczaste uszy to jedyna pozostałość po wilczej postaci. Wydłużone łapy zakończone były ostrymi pazurami. Padł strzał. Bestia upadła. Po chwili dwa kolejne demony zaatakowały łowcę od tyłu. Nie zdążył ich zauważyć. Przygnieciony ich ciężarem upadł na ziemię. Silne uderzenie ćwiekowaną rękawicą rozrzuciło dwa demony. Cudem nie został pogryziony. Przy upadku zgubił pistolety więc nie był w stanie szybko pozbyć się atakujących. Jeden z demonów skierował łeb w jego stronę i kłapnął paszczą. Kawałek drzewa obok bohatera został wygryziony i znalazł się w pysku potwora. Ratowały go jedynie uniki. Czekał na dogodny moment by podbiec do jednej z tych bestii. Szczęście dziś mu sprzyjało. Po kolejnym uniku znalazł się za plecami jednego z demonów. Drugi stwór wypluł kawał ziemi i patrząc się prosto w oczy łowcy ponownie kłapnął paszczą. Chris zdążył się schylić. Posoka trysnęła. W paszczy demona pojawił się spory fragment szyi drugiego potwora. Anioł dostrzegł jeden z pistoletów. Szybki ruch skrzydłami i znalazł się obok broni. Szybki strzał dobił krwawiącą bestię. W tym samym momencie poczuł jak ostre zęby wbijają mu się w prawą dłoń. Ból był nie do opisania. Mocne uderzenie rękawicą zwaliło potwora z nóg. Krew przeciekła przez ubranie. Szybko podniósł ze ściółki broń lecz upływająca krew powodowała, że nie był w stanie skupić się na dokładnym wycelowaniu. Strzelił. Chybił. Bestia zaatakowała ponownie. Tropiciel nie miał siły się nawet bronić. Przysiadł na ściółce i czekał na atak. Trucizna zawarta w ślinie demona zaczynała działać. Nawet anioły nie są na wszystko odporne. Zamiast wycia zwycięstwa usłyszał ledwo skowyt mordowanej bestii. Skupił wzrok i uniósł broń. Z trudem rozpoznał osobę, która go uratowała. To była śniąca mu się od wielu miesięcy diablica.

Tropiciel część 6

„ Mężczyzna z podciętym gardłem zginął z rąk prostytutki – szabrowniczki” No nieźle. Jeszcze dobrze nie przycichła sprawa z rozróbą w barze a tu media zwęszyły kolejną aferę. Od bójki w barze minęło dwa miesiące. Od napadu Sukkuba tydzień. Media działają szybciej niż agencja wywiadowcza.

Kolejny sen, kolejna projekcja. Deja vu. Okoliczności się nie zmieniły. Ofiara znów prowadziła sukuba do domu. Scenariusz był ten sam. Mężczyzna rozbierał się i czekał aż to samo zrobi kobieta. Diablica i tym razem wbiła mężczyźnie nóż w gardło. Dało się słyszeć ledwie gulgot. Po chwili mężczyzna zaczął płonąć. Nie pozostało po nim nic tylko kupka popiołu.

Następne tygodnie mijały spokojnie. Żadnej aktywności ze strony demonów do czasu….

Dwóch drabów wchodzi do piwnicy powolnym, spokojnym krokiem. Ich oczy są czarne. Miejsce przebywania więźnia było celą. Dwóch osiłków nie mogło się pomieścić w środku pomieszczenia. Demon ma wykręcone przeguby rąk. Nie zmieniała się. Nie miała siły. Zwisała bezwładnie skrępowana grubym łańcuchem. Nogami nie dosięgała ziemi. Wydawało się, że jest martwa.

- Zaczniesz w końcu mówić? – Basowy głos mężczyzny rozebrzmiał w piwnicy. Diablica ledwo podniosła głowę, spojrzała na oprawcę i soczyście splunęła mu w twarz. Nie czekała długo na odpowiedz. Drab uderzył ją nasadą pięści w szczękę a moc uderzenia odrzuciła jej głowę w tył Oprawca się przemienił. Szybko, w ciągu mgnienia oka. Na czole pojawiły się dwa długie rogi, mięśnie znacznie urosły a twarz zdobił bardzo nieładny grymas.

- A teraz Chowie powiesz mi wszystko co chcę wiedzieć albo odeślę Cię do piekła. – Diablica z trudem spojrzała mu w oczy. Na jej twarzy zatańczył uśmiech.

Tropiciel część 5

Diablica z natury powinna siać zło. Czemu uratowała tego mężczyznę? – Nocne przebudzenia nigdy nie były miłe. Ale sen na szczęście przyszedł szybko.

Znowu zbudził go krzyk. W śnie widział jak kobieta prowadzi mężczyznę do domu, jak się przed nim rozbiera. Idealnie było widać podniecenie w oczach nieco pijanego już mężczyzny. Kobieta była bardzo piękna, jej uwodzicielski wzrok potrafił przełamać nawet najtwardsze serce. Stała przed nim naga wolno całując go w usta. Mężczyzna pośpiesznie rozebrał się i czekał. Z jego gardła wydobył się krzyk.

Przeczucie wiodło go w wschodnią część miasta. Zatrzymał się pod blokiem jednego z wielu wieżowców. Stąd dochodziło ostatnie echo strachu. Otworzył drzwi i poczuł ostry zapach krwi. Kolejna bardzo przydatna umiejętność. Oprócz krwi czuł strach ofiary. Nie było wątpliwości. Z każdym piętrem uczucia były silniejsze. Drzwi. Najzwyklejsze frontowe drzwi których pełno w tym bloku. Te jednak są wyjątkowe. Czuć od nich śmierć. Wyważenie drzwi nie było trudne. Puściły już po pierwszym uderzeniu, wcale nie były zamknięte. Smród krwi był nie do zniesienia. W domu nie było czuć już obecności demona. Jedyne co po sobie pozostawił to mężczyznę z poderżniętym gardłem i spodniami opuszczonymi do połowy. Chris spokojnie sprawdził wszystkie pomieszczenia skrupulatnie unikając pozostawienia jakichkolwiek śladów. Oględziny dużo nie pomogły. Nie było widocznych znaków włamania. Ofiara znała sprawcę. On też wiedział z kim ma do czynienia. Teraz należało się szybko ulotnić zanim ktoś powiąże jego osobę z zaistniałą sytuacją.

Tropiciel część 4

Środek nocy. Mieszkanie, które wynajmował znajdowało się na ostatnim piętrze kamienicy. Jedyne co interesowało wynajemcę był czynsz, który regulowany był w terminie dlatego też właściciel nie wtrącał się w jego życie prywatne. Często dało się słyszeć krzyki, które wydawał w nocy. Lokatorzy wiedzieli o jego nocnych koszmarach, więc nikt nie dopytywał co się działo. Tej nocy spał spokojnie, chociaż sny nosiły go daleko poza granice mieszkania.

-Dobra Joe pora wracać do domu. – mężczyzna w średnim wieku udał się w kierunku roweru. Jego zmiana właśnie się skończyła. Spojrzał na zegarek. Północ. Osiem godzin pracy i nadgodziny potrafią zmęczyć człowieka. Droga do domu zajmowała niecałe dwadzieścia minut a odkąd Tommy naprawił rower. Podróżował dwa razy szybciej mimo. I dobrze. Był potrzebny w domu. Jego żona Jessica była w ósmym miesiącu ciąży, wiedział że jest jej potrzebny. Trasa nie sprawiała trudności, wiodła przez jedyne skrzyżowanie w okolicy. Mężczyzna jechał powoli, na drugiej stronie jezdni ujrzał kobietę. Nie zwracając na nią uwagi wjechał na jezdnię. Z lewej strony ujrzał pędzącą ciężarówkę, wiedział że nie uskoczy. Zamknął oczy czekając na uderzenie. Ból nie nastąpił. Gdy w końcu Tommy przełamał strach i otworzył zaciśnięte powieki ujrzał postać stojącą obok niego. Młoda kobieta uśmiechnęła się delikatnie i nim mężczyzna zdążył otrząsnąć się z szoku odeszła.

Tropiciel część 3

Nie był mordercą do wynajęcia. Chociaż niektórzy go za takiego uważali.  Sam siebie też uważał za mordercę. Za zimnego profesjonała, zabijającego wszelkie zło jakie spotka na swojej drodze. A jednak jego natura nie pozwalała mu zabijać każdego demona. To był paradoks, którego sam nie rozumiał. Po ostatnim polowaniu wrócił do swojego wynajętego mieszkania. Pistolety były dobrze schowane pod skórzaną kurtką, ponieważ przypięte do ud za bardzo rzucały się w oczy. Nikt nie miał prawa ich widzieć. Jego dom nie był luksusowy. Salon był połączony z sypialnią. O ile można tak nazwać pomieszczenie gdzie znajdowała się stara kanapa. Kuchnia też pozostawiała wiele do życzenia. Stara umywalka, stół zawalony papierami, kilka krzeseł, parę szafek i duża pusta lodówka. Łowca nie odczuwał głodu, dlatego z tego pomieszczenia stworzył sobie coś na styl gabinetu.  Mała i skromna łazienka zawierała tylko najpotrzebniejsze sprzęty w tym prysznic i toaletę. Kafelki były w opłakanym stanie, jednak warunki wystarczały by utrzymać niezbędną higienę. Wszędzie panował okropny nieład.  Chris dużo nie potrzebował.  Często przyglądał się sobie w lustrze zastanawiając się nad sensem jego działań. Polował na demony i odsyłał je w należne im miejsce. Świat był dzięki niemu bezpieczniejszy. Niestety nie posiadał zmysłów mówiących o tym gdzie i kiedy dany demon wychodzi z Wyłomu. Reagował tylko na ludzki strach. To, co cieszy demony było dla niego alarmem. Często zdarzało się, że bezsilna policja prosiła go o pomoc w śledztwie. Zawsze odmawiał. Nadszedł czas obmycia się z krwi demona. Ściągnął koszulkę i przyjrzał się mięśniom. Był bardzo dobrze zbudowanym mężczyzną a sylwetki mógł mu zazdrościć nie jeden człowiek. Jego plecy szpeciły dwie blizny ulokowane równo na łopatkach. Znamiona po skrzydłach.  Nie mógł ich nosić cały czas. Wyrastały mu podczas przemiany. Teraz był zwykłym człowiekiem mającym swoje problemy i zmartwienia. Anielską formę mógł przybrać tylko w walce.  Poza tym nie miał innych blizn. Ubrania rzucił do pralki sam zafundował sobie miły, gorący i odprężający prysznic. Chwilę trwało zanim kompletnie się uspokoił. Ten rok był bardzo trudny. W małym miasteczku o nazwie Granville nigdy nie miało miejsca aż tyle zbrodni.

Tropiciel część 2

Kolejny huk. Tym razem przez szybę wyleciał dziwny kształt w niczym nie przypominający mężczyzny, który jeszcze godzinę temu pił spokojnie kawę w barze.  Dziwna postać szybko pozbierała się z ziemi, lecz zanim zdążyła pewnie ustać na nogach kolejny bardzo mocny cios posłał bestię na łopatki.

- Przemieniaj się. Szkoda czasu na walkę z tak słabą istotą.

Blond włosy zaczęły falować pomimo braku wiatru.  Jego głos był zimny. Jak zawsze gdy polował. Demon podniósł się na nogi, paskudnie uśmiechnął i zaczął się przemieniać. Gapie już dawno opuścili placyk przed barem. Najodważniejsi byli skryci wiele metrów od lokalu więc i dużo nie widzieli. Transformacja nie trwała długo. W miejscu gdzie stał nosiciel pojawiła się bestia wzrostem dorównująca łowcy, lecz znacznie lepiej zbudowana. Szczęki zostały wysunięte mocno do przodu, oczy się zwęziły najwyraźniej nie przyzwyczajone do blasku słońca.  Łapy wydłużyły się dwukrotnie a  zakończone szponami paluchy stały się naprawdę groźne. Demon wyglądał jak siedem nieszczęść, o których sam Bóg już dawno zapomniał. Nie sprawiło to jednak większego zdziwienia w oczach młodzieńca. Bestia zaatakowała celując ostrymi pazurami w twarz łowcy. Dobrze wykonany unik wyniósł bohatera za plecy demona. Metalowe okucie glanów trafiło stwora w staw kolanowy łamiąc go z trzaskiem. Kolejny kopniak był wymierzony w szczękę. Potwór nie miał szans na wykonanie jakiegokolwiek manewru. Głowa bezwładnie odleciała w tył, ciągnąc za sobą całe cielsko. Bestia wpadła z powrotem do kawiarni, niszcząc przy okazji drzwi i drogi barek. Chris spokojnie wszedł do lokalu i dał chwilę czasu demonowi. Monstrum nie czekając zaatakowało z wyskoku. Łowca był szybszy.  Pozwolił stworowi upaść na parkiet i dwoma uderzeniami położył bestię na ziemię po czym z bliska oddał kilka strzałów z broni, którą przy sobie nosił. Okrutny okrzyk przeszył okolicę. Ostatni ryk jaki wydał potwór. Ciało zapaliło się, a po chwili został tylko popiół. Demon wrócił do swojego świata.

Tropiciel część 1

Wyżej, dalej, jeszcze trochę. Przebyłeś długą drogę. Jeszcze trochę i wyjdziesz  z Wyłomu. Tyle demonów dało radę, to dlaczego Tobie ma się nie udać? Jeszcze trochę i poczujesz upragniony powiew powietrza. Jeszcze trochę i zaczniesz siać zło…

Padł strzał. W małej kafejce mężczyzna wstał i zaczął zabijać. Brutalnie. Gdyby znalazł się odważny śmiałek, który zerknąłby przez niezakrwawione okno, zobaczyłby mężczyznę o słabym umięśnieniu, rozrywającego kolejną ofiarę. Robił to z dziecięcą łatwością, używając tyle siły, ile potrzebuje przeciętna osoba do przerwania kartki papieru. Zaobserwowałby też jak do baru wpada człowiek o krótkich, blond włosach ułożonych w lekkiego irokeza.  Dałoby się zobaczyć niebieską koszulkę idealnie oddająca kolor jego oczu. Zimnych oczu. Jego wzrok sprawiał, że włosy jeżyły się na głowie. Czarne skórzane spodnie kryły w sobie dwa pistolety umocowane do ud. Więcej śmiałek nie byłby w stanie zobaczyć.